POMYSŁ NA ZIELONĄ ŚCIANĘ

Ciekawy pomysł, pierwotnie w celu schowania placu budowy, zastąpienia szpetnych, nudnych płotów czymś o wiele bardziej interesującym pod względem estetycznym. 

Symbiotyczna Zielona Ściana została zaprojektowana przez  Kooho Jung & Hayeon Kelly Choi. Stworzyła miejski ekosystem zaprojektowany by pomóc zbuforować, zrewitalizować oraz chronić place budowy. Konstrukcja zbiera wodę deszczową  oraz ścieki, filtruje oraz ją magazynuje, rozprowadzając ją następnie na placu budowy.

Od strony zewnętrznej - dla przechodniów ściana posiada schowki na rośliny, miejsca do siedzenia, strefę cienia oraz gniazda dla ptaków i oświetlenie zapewniając przyjazną przestrzeń. Ściana sama w sobie pełni funkcję zbiornika na wodę oraz miejsca do nasadzeń roślinnych a jej wewnętrzna strona posiada system zraszaczy aby poradzić sobie z pyłem.

Ściana posiada czujniki monitorujące poziom hałasu, jakość powietrza, ilość pyłów, drgań oraz nieprzyjemnych zapachów aby zapewnić bardziej przyjazne środowisko.

tekst i zdjęcia źródło: http://inhabitat.com/living-green-wall-buffers-filters-construction-zones/symbiotic-green-wall-1/

TANNER SPRINGS PARK - artystyczne rozwiązanie w zagospodarowaniu wód opadowych

Tanner Springs Park, w dzielnicy Pearl w Portland, stan Oregon, jest unikalnym przykładem ekologicznego zrównoważonego rozwoju w ramach strefy miejskiej. Park został  zbudowany na dawnym terenie przemysłowym a stworzone tu naturalne siedlisko ma reprezentować historyczny ekosystemu, który istniał w tej części doliny rzeki Willamette przed rozwojem miasta.

Obszar parku ma spadek z zachodu na wschód, a zachodni koniec obszaru zagospodarowania jest porośnięty drzewami aby zobrazować dębowa sawannę (dębowa sawanna to sawanna bądź w małym stopniu zalesiona łąka, gdzie dominującym gatunkiem drzewiastym jest dąb). Rodzima łąka została nasadzona z góry na dół od sawanny, przez mokradła aż do stawu na wschodnim krańcu parku.

Wszystkie wody opadowe, które znajdą się w granicach parku są oczyszczona i recyklingowane na miejscu. Woda sączy się do gleby,  migruje do zbiornika w warstwie niższej, a następnie jest potraktowana systemem światła ultrafioletowego, również pod powierzchnią gruntu. Czysta woda pojawia się następnie jako źródło i przepływa w  formie meandrującego strumienia do stawu.

Niektóre materiały zastosowane w parku stanowią nawiązują do przemysłowej przeszłości miasta. Belgijskie bloczki którymi wyłożone są niektóre chodniki były pierwotnie używane jako balast na statkach żeglujących rzeką Columbia, a później wykorzystywane jako nawierzchnie na ulicach Portland. Również artystyczna instalacja na wschodnim krańcu parku składa się z chwiejących się ścian stworzonych z torów kolejowych, przeplatanych niebieskimi szklanymi witrażami. Te szklane panele przedstawiają zdjęcia owadów. Uzyte tory kolejowe są reliktami z Portland z XIX wieku.

źródło: http://landperspectives.wordpress.com
źródło zdjęcia http://www.artonfile.com/detail.aspx?id=LAV-07-12-12