Pokazywanie postów oznaczonych etykietą water feature. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą water feature. Pokaż wszystkie posty

piątek, 6 września 2013

15 POMYSŁÓW NA NOWOCZESNY ELEMENT WODNY

Szukając inspiracji do najnowszego projektu, dzielę się z Wami inspiracjami na element wodny w ogrodzie.














czwartek, 4 kwietnia 2013

PŁYWAJĄCY WAZON - cudo na wodzie

zaprojektowany przez japońską firmę oodesign wazon który pływa po wodzie. Położony na jej tafli staje się prawie niewidoczny co sprawia że włożony do wazonu kwiat wydaję się unosić na wodzie.
Jak dla mnie cudny pomysł, wygląda to bajecznie.
zdjęcia: www.oodesign.jp 










wtorek, 12 lutego 2013

PARQUE DA MARIA LUISA - stary park w gorącej Sevilli

Park był niegdyś częścią zespołu pałacowego San Telmo, który  w 1893 roku przekazała mieszkańcom Sewilli księżna Montpensier, Maria Luisa. Powstał on jako park i teren pod wystawę iberoamerykańska z 1914 roku, która odbyła się ostatecznie w 1929. Projekt parku sprzed 1929 roku stworzył w większości francuski architekt krajobrazu Jean-Claude Nicolas Forestier.




źródło: http://travelingcolors.tumblr.com


*Jean Claude Nicolas Forestier  wg wikipedii (ur. 9 stycznia 1861 w Aix-les-Bains, zm. 26 października 1930 w Paryżu) – francuski inżynier leśny i "pasażysta". Naczelny konserwator zieleni miejskiej w Paryżu.Był autorem m.in. ogrodów na Polu Marsowym pod wieżą Eiffla i arboretum w Bois de Vincennes. W 1911 r. przebudował najważniejszy w Sewilli Parque de María Luisa. W 1925 r. został Inspektorem ds. Ogrodów Wystawy Światowej. W tym samym czasie podjął szereg projektów urbanistycznych w Ameryce Południowej (m.in. plany remodelacji Buenos Aires). W Barcelonie mistrz i współpracownik Nicolau Maria Rubió i Tudurí. Forestier wraz z Rubió opracowali m.in. projekty ogrodów na Wystawę Światową (1929, na wzgórzu Montjuïc) oraz głównej części Parc del Guinardó (1918).

źródło: http://gospain.about.com


Wiele pawilonów i obiektów pozostaje w użyciu do dnia dzisiejszego. Wielką atrakcja jest Plaza de 
España.  Znajduje się tam półkolisty kanał pomiędzy miedzy wielkim placem, a ceglanym pawilonem za nim. 



źródło: http://pinterest.com/pin/497295983823646579/

Wszędzie wokół ścian pawilonu są pokryte kafelkami ławki oraz malowidła ścienne, każde reprezentuje jedną z prowincji Hiszpanii  Jest tutaj wiele budowli i co najmniej 20 gloriet nazwanych na cześć rzeźbiarzy, poetów  pisarzy i malarzy. Każda glorieta posiada posąg,  ławeczki oraz dojrzałe obsadzenia drzew i krzewów.

źródło: http://www.minube.com




Glorieta dla niezorientowanych to samodzielna budowla ogrodowa lub parkowa, najczęściej na wzgórzu, wykonana w formie małego, otwartego pawilonu z kolumnami, arkadami, stosowana od 2. połowy XVIII wieku w ogrodach typu francuskiego. żródło: wikipedia


W całym parku jest wiele długich, cienistych alei platanowych i ogromne okazy magnolii wielkokwiatowej. Liczne są tu urządzenia wodne, w tym dobrze zaprojektowane jezioro pośrodku parku, z kopulastym belwederem na wyspie.



źródło: http://www.lonelyplanet.com

źródło: http://www.evenpic.com



źródło: http://www.evenpic.com



Załączam filmik ze slajdami z parku. 

niedziela, 10 lutego 2013

OGRÓD Z ŁAŃCUCHAMI

Autorką tego Londyńskiego projektu jest Katrina Keiffer-Wells z firmy Earth Designs. Ogród posiada 2 główne elementy, a projekt podzielił ogród na 3 strefy. W ogrodzie znajduje się strefa jadalna, pomiędzy kurtynami z łańcuchów. Strefa relaksacyjna z tyłu ogrodu blisko elementu wodnego. W pobliżu wejścia do ogrodu natomiast znajduje się strefa 'składowa'  z szopką ogrodową.




Wszystkie trzy strefy zostały zostały przerobione w bardzo prosty i niedrogi sposób.

Pergola jest zbudowana z  zielonego  dębu, a jej prosta konstrukcja zyskuje na atrakcyjności dzięki zasłonom z łańcuchów. Zasłony miękko dzielą przestrzeń i dodają ogrodowi oryginalności. Do tego projektu użyto zasłon zakupionych w Chain Screens , nie udało mi się znaleźć odpowiednika  firmy w Polsce.




Istniejąca szopa ogrodowa przy wejściu,  została również w prosty sposób przerobiona - na jej dach w całości nałożono trawę syntetyczną, której jestem wielka fanką.




Najważniejsza strukturą w ogrodzie jest jednak element wodny. Jego prosta konstrukcja jest zbudowana również z zielonego dębu oraz fontanny z podajnikiem wody. Powyżej elementu zastosowano metalowa tapetę przystosowana do montowania na zewnątrz zakupioną u Susan Bradley  oraz jako 'wisienka na torcie' lampę w kształcie głowy łosia z Nortern Lighting.










Cały artykuł o ogrodzie można przeczytać w internetowym magazynie Leaf

żródłem do napisania postu oraz zdjęć: http://www.apartmenttherapy.com/the-chain-garden-get-the-look-leaf-magazine-169291

wtorek, 5 lutego 2013

TANNER SPRINGS PARK - artystyczne rozwiązanie w zagospodarowaniu wód opadowych

Tanner Springs Park, w dzielnicy Pearl w Portland, stan Oregon, jest unikalnym przykładem ekologicznego zrównoważonego rozwoju w ramach strefy miejskiej. Park został  zbudowany na dawnym terenie przemysłowym a stworzone tu naturalne siedlisko ma reprezentować historyczny ekosystemu, który istniał w tej części doliny rzeki Willamette przed rozwojem miasta.




Obszar parku ma spadek z zachodu na wschód, a zachodni koniec obszaru zagospodarowania jest porośnięty drzewami aby zobrazować dębowa sawannę (dębowa sawanna to sawanna bądź w małym stopniu zalesiona łąka, gdzie dominującym gatunkiem drzewiastym jest dąb). Rodzima łąka została nasadzona z góry na dół od sawanny, przez mokradła aż do stawu na wschodnim krańcu parku.



Wszystkie wody opadowe, które znajdą się w granicach parku są oczyszczona i recyklingowane na miejscu. Woda sączy się do gleby,  migruje do zbiornika w warstwie niższej, a następnie jest potraktowana systemem światła ultrafioletowego, również pod powierzchnią gruntu. Czysta woda pojawia się następnie jako źródło i przepływa w  formie meandrującego strumienia do stawu.



Niektóre materiały zastosowane w parku stanowią nawiązują do przemysłowej przeszłości miasta. Belgijskie bloczki którymi wyłożone są niektóre chodniki były pierwotnie używane jako balast na statkach żeglujących rzeką Columbia, a później wykorzystywane jako nawierzchnie na ulicach Portland. Również artystyczna instalacja na wschodnim krańcu parku składa się z chwiejących się ścian stworzonych z torów kolejowych, przeplatanych niebieskimi szklanymi witrażami. Te szklane panele przedstawiają zdjęcia owadów. Uzyte tory kolejowe są reliktami z Portland z XIX wieku.









źródło: http://landperspectives.wordpress.com
źródło zdjęcia http://www.artonfile.com/detail.aspx?id=LAV-07-12-12